WKR 10 Tassen

Op dit weblog ga ik over de tassen schrijven die ik maak van oud vinyl. Over hun ontstaans geschiedenis.. als ik die nog weet. En over de herkomst van het materiaal, etc. Want elke tas heeft een geschiedenis die zich veelal op het eiland Vlieland heeft afgespeeld. Dat maakt ze extra byzonder voor mij.

 

Dit stukje had ik 1 october 2006 moeten schrijven.  Inmiddels is het 21 januari 2007. Over twee maanden begint de lente alweer en is het al weer Vlieland-tijd. De wintermaanden hebben veel avonturen opgeleverd.

De 9de tas wordt volgende week geknipt en gaat in februari op reis naar Hong Kong.

De 8ste ligt klaar om opgehaald te worden en krijgt geloof ik een laptop-functie.

Nummer 7 zit heerlijk in Drenthe en draait regelmatig nachtdiensten.

Nummer 6 hangt om mijn eigen nek en verdwijnt regelmatig in de motorkoffer om met 120 km per uur over de snelwegen te racen.

Nummer 4 zit inmiddels al hoog en breed in de USA en heeft de bewondering van de Amerikaanse fietsenmaker.

Nummer 3 gaat vaak naar hockey, maar  mag af en toe ook met het Nationaal Ballet mee op reis. 

Nummer 2 heeft een maand op Curacao gezeten om lekker uit te zweten.

En de nummers 5 en 1  zwerven rond in Friesland, met het plan in de zomer de campinggasten gek te maken. 

 

Volgen jullie het nog??  In de logjes hierna zal ik fotoos van elke tas plaatsen. Want geen één is hetzelfde.

 

 

 

Ik ben een kleurig exemplaar. Jaren geleden stouwde de krantenjongen me om 's ochtends half zes vol met kilo's Nieuws vd Dag. Door weer en wind. Jaar in, jaar uit. En wat was mijn lot?! Blijvend op straat, gedumpt in een vieze natte hoek met andere rotzooi. Een vrouw pikte me op en borg mij op in een ander hoek. Die van haar box. Daar lag ik tenminste droog. En dan opeens een hoop lawaai. Van alles vliegt er om me heen. Er wordt gesjord en getrokken en dan: vrije lucht! Ik wordt met sop onder handen genomen. Ik ga op de foto en vervolgens onder het mes. De kennismaking met het tenthuisdak verloopt gunstig en het grondzeil van de tent vind ik ook best sympathiek.

En nu zijn we een trio. Samen vormen we "Number Nine". Als we mooi genoeg waren, mochten we mee naar Hong Kong. En zo geschiedde. U hoort later nog van mij, want ik ben uitgevloerd.  Ik heb even een jetlag..;-)

 

Ooit heette ik Vossehol. Meer dan 40 jaar stond ik als dak op een  tenthuis op kampeerterrein Stortemelk, Vlieland.

Een paar jaar geleden hebben ze mij en mijn maten vernieuwd. Toen stak ik opeens knallend blauw af tegen de zachtblauwe waddenhemel. Eind september werd ik opgevouwen en met de andere delen op een kar geladen. De winter bracht ik dan  lekker warm door in een droge schuur. Maar in februari kreeg ik altijd al de kriebels. Want 1 april is dan niet ver meer. Dan gingen we met zijn allen weer op de kar en hop! naar ons eigen plekje op Vak Wit.

Wat was dat weerzien heerlijk. Alles was nog leeg. Geen tenten, geen kampeerders, ik was steevast de eerste.

Als ik uitgerold werd op het gras begon iedereen te hoesten en te proesten omdat ik zo stonk. Wat wíl je na een winter opgesloten liggen!

Dit jaar ging alles anders. Mijn trouwe baas - inmiddels 80 jaar oud - hield het voor gezien. Twee pronte dames stonden mij te bediscussieren. Zelfs de baas van de camping kwam erbij. "Het moest maar eens afgelopen zijn met die tenthuisjes op vak wit" was zijn conclusie. "Als jullie het willen kopen, ok. Maar dan wel verhuizen naar Verweg. Nu is "Verweg" inderdaad helemaal aan de andere kant van de camping. En de dames vonden mij en de andere delen eigenlijk niet goed genoeg voor het nette Verweg.

Wij werden met zijn allen gekocht, dat wel, maar ook meteen gedumpt in de vuilcontainer. De wanden met de ouderwetse raampjes, ik dus als dak, de bijna-antieke katoenen scheerlijnen-met-houten-spanners.. niemand leek te ontkomen. Tot daar opeens een vrouw aan kwam. Die begon ons netjes op te vouwen en in haar fietstassen te proppen. Ze moest wel 4x rijden eer ze iedereen gered had.

Nu wonen we in Amsterdam en op een zolder ergens aan zee. En als daar het raam open gaat zijn we zo blij.. dan ruiken we een beetje Vlieland..

En dit ben ik , het bruine grondzeil van een Randstad-tent. Met de drukknopen en de rits werden de tentdeuren gesloten. En met dat ringetje werden we aan de grond vastgepind. De Waard-mensen halen hun neus op voor ons als  Randstad-tent. Dat geeft niks, wij bewijzen onzelf wel.

 

                                  

 

Mag ik me even voorstellen? Ik ben Tas 8. De blauw- met-bruine. Eerst bestond ik alleen in Photoshop. Maar deze week ben ik in elkaar gezet door Tien en afgeleverd aan mevrouw M.. Ik krijg een avontuurlijk leven is mij verzekerd. Overal ter wereld zal ik zorgen dat enge zakkenrollerds mij niet van de inhoud kunnen beroven. Niet dat ik een alarmfluit heb, maar mijn binnenzakken zijn zo stevig met klittenband dichtgemaakt dat je twee handen nodig hebt om er iets uit te halen. Dus het lijkt mij dat dát iets teveel opvalt.

In ieder geval ben ik gisteren in de kroeg door Maria ingezegend.

 

En nu ga ik ervoor. " Lets go downtown..! "

(samen met mijn NvdD-zusje op de pont)

 

 

             ..en wat "familie-fotoos" op de tentbank..

 

 Update 20 februari 2007: tas 4 heeft weer een berichtje gestuurd. De eekhoorns laten zich niet meer zien sinds de camera in de tas zit. De fiets en de bibliotheek konden echter moeilijk weglopen: 

 

                                  

                                    

Tas 4 zit in Tallahassee, Florida. Kreeg een mail van haar. Maar zonder foto van haar zelf helaas. Want zij wacht tot de eekhoorn voorbij komt om samen op de gevoelige plaat te gaan. Eekhoorns in Florida... snapt u het nog? Ik ga Paul Biegel maar eens vragen denk ik.

Maar ook voor de dagelijkse boterham en de kaart van de omgeving moet ze zorg dragen. Elke dag wordt ze met een slinger op de rug van mijn nichtje gegooid. Ze fietsen dan samen door stevig heuvel landschap naar de Universiteit. De fietsenmaker is al verliefd op haar: "Wauw! What a Bag!!"

Dan moet ze ook maar op een ansichtkaart..

 

Tas 3 is helemaal op de cultuurtoer. Ze doet aan ballet. Niet zomaar ballet, maar klassiek. Ze gaat op toernee's met een ouderwetse discman in haar voorvak. Om in vorm te blijven en eentonigheid tegen te gaan hokkied ze soms. Propvol met hokkyspullen verdwijnt ze dan in een motorkoffer om even later in de hoek van een of andere kleedkamer te belanden. Ze is tevreden meldde ze me onlangs.

Tas 2 is terug uit Curacao en zal zich moeten bewijzen in ons Hollandse klimaat. Zij is van dezelfde tent gesneden als de eerste tas en is dus wel wat gewend.

 

 

 

 

Het duurde even, want  ben ik niet hier, dan ben ik daar, of daar. Of daar dus. 

Waar waren we gebleven: de tassen, het liefst op volgorde van maaklust-in-het-verleden.

De eerste was een grijze, gemaakt van het oude grondzeil van mijn allereerste De Waard Zilvermeeuw. Nog afgewerkt met oud keperband. Ook het klittenband bestond uit diverse oude restjes. -Zwart, bruin of wit dat maakte niet uit. Het brede bruine band aan op de voorzak  kwam nog uit het deurtje van een De Waard Kluut.

De fotoos zijn slecht van kwaliteit, maar waren slechts voor eigen gebruik. Ik had niet gedacht dat het nog eens serieus zou worden.. :-)

 

   

  

 

En om het een beetje overzichtelijk te houden  had ik deze foto gemaakt om op het De Waard Forum te zetten:

 

De Zilvermeeuw van 1996 -  waarbij we flamenco voor de tent dansten - tot 2000, het jaar dat hij stuk stormde.

In storm en regen gekocht voor 400 gulden van de familie Luursema. Bruine muurtjes, felgroene deuren (hij was toen al heel oud..). Om nooit te vergeten.

 

 

 

Het jaar 2000.. het jaar dat ik in september door de camping opgebeld werd: "Je moet komen, je tent ligt plat!" Als de wiedeweerga naar Vlieland afgereisd. Om 16 uur kwam ik aan. In een enorme zandstorm geprobeerd alles bij elkaar  te graaien om het vervolgens onoverzichtelijk in tassen en zakken te stoppen. Alles wat je losliet was meteen de zeereep in gevlogen. Een enorme bende, merendeels al onder het zand bedolven. Uiteindelijk had ik om 21 uur alles onder het afdak staan onder het grondzeil van de stukke tent. In de schuur van Maarten geslapen en de volgende dag met de vroege boot naar huis om "gewoon" naar mijn werk te gaan.

Een week later terug om alles op te slaan en de resten tent te verzamelen.

Het grondzeil van deze tent werd dus de eerste Windkracht Tien tas. Terecht!